بروئينوس‌، كه موٴلف آخرين رساله‌ٴ موسيقي بيزانسي بود. رساله‌ٴ هارمونيكاي او اقتباس از پاكيمِرِس بود و گرچه در همه‌ٴ موارد به‌همان مأخذ يوناني اتكا داشته‌، رساله‌اي است بسيار كامل‌ و از اين رو درخور توجه كه مدعي آموزش هيچ موضوع تازه‌اي نيست (آن‌چنان كه آثار غربي‌ معاصرش نيز چنين بودند)، بلكه آموزه‌هاي پيشينيان را تأييد و تبيين مي‌كند. عموماً موسيقي‌دانان بيزانسي‌، موسيقي گذشته را سه بخش مي‌كردند (نك نخستين بخش رساله‌ٴ او)، پيش از فيثاغورس‌، فيثاغوريان و بعد از فيثاغوريان‌؛ در نظر وي هيچ ناپيوستگي ميان عصر آريستوگزنوس (چهارم ـ 2پ م‌) و خود او نبود.
يك معاصر جوان‌تر اين سه تن‌، يعني بزرگ‌ترين اديب دوران سلسله‌ٴ پالئولوگوس‌، به نام‌ نيكه‌فوروس گريگوراس ستايش گذشته را تا آنجا پيش برد كه كوشيد رساله‌ٴ ناتمام بطليموس را تكميل كند. رقيبش بارلام اين تكميل را سخت مورد انتقاد قرار داد.
همه‌ٴ اين آثار جنبه‌ٴ فني دارند و چيزي جز بازتاب موسيقي يونان كهن نيستند و تنها يك جنبه‌ٴ آن را رها كردند كه احتمالاً در كتاب‌هاي فلسفي مورد بحث قرار گرفت‌، يعني جنبه‌ٴ اخلاقي‌. افلاطون موسيقي را نيروي حاكم بر ساختمان شخصيت مي‌دانست‌. به عقيده‌ٴ او و پيروانش در موسيقي نكات اخلاقي خاصي نهفته است كه مي‌تواند به افراد و به جامعه انتقال داده شود. يونانيان باستان ميان موسيقي خوب و بد فرق مي‌گذاشتند؛ ولي نه آن‌چنان كه ما فرق مي‌نهيم‌. آنان مي‌انديشيدند كه آهنگ‌هاي مشخصي نسبت به آهنگ‌هاي ديگر براي كاشتن بذر فضيلت در دل مناسب‌ترند. ارزش آموزشي موسيقي خوب بيشينه است‌. بايد توجه داشت كه اين اصل‌ اخلاقي موسيقي در غرب لاتيني فراموش شد. كليساي روم ارزش موسيقي را هم‌چون وسيله‌اي‌ دانست براي رسيدن به هدف‌هاي خوب‌، ولي توجه نداشت كه موسيقي ممكن است در ذات‌ خود (اخلاقاً) خوب باشد. از سوي ديگر، نظريه‌اي بسيار شبيه به نظريه‌ٴ افلاطون را كنفوسيوس‌ (ششم پ م‌) عرضه كرده بود كه تأثير عميقي در آيين پرستش و آموزش چين برجاي گذاشت‌.1 اين هم‌زماني ميان تفكر چيني و يوناني بسيار در خور توجه است‌. چون موسيقي يوناني و چيني جز در اين مورد بيش از حد تصور از يكديگر دورند.2